หน้าหลัก|คำและหน้าที่ฃองคำในภาษาไทย|คำนาม|คำสรรพนาม|คำกริยา|คำวิเศษณ์|คำบุพบท|คำสันธาน|คำซ้อน|คำมูล|คำสมาส|คำประสม|คำซ้ำ|คำอุทาน|ผู้จัดทำ










 

       1.สามานยนาม คือ คำนามสามัญที่ใช้เป็นชื่อทั่วไป หรือเป็นคำเรียกสิ่งต่างๆ โดยทั่วไป ไม่ชี้เฉพาะเจาะจง เช่น คน , รถ , หนังสือ, กล้วย เป็นต้น สามานยนามบางคำมีคำย่อยเพื่อบอกชนิดย่อยๆของสิ่งต่างๆ เรียกว่า สามานยนามย่อย เช่น คนไทย , รถจักรายาน,หนังสือแบบเรียน , กล้วยหอม เป็นต้น ตัวอย่างเช่น
        ดอกไม้อยู่ในแจกัน
         แมวชอบกินปลา

         2.วิสามานยนาม คือ คำนามที่เป็นชื่อเฉพาะของคน สัตว์ สถานที่ หรือเป็นคำเรียกบุคคล สถานที่เพื่อเจาะจงว่าเป็นคนไหน สิ่งใด เช่น ธรรมศาสตร์ , วัดมหาธาตุ ,รามเกียรติ์เป็นต้นตัว  อย่างเช่น
            นิดและน้อยเป็นพี่น้องกัน
            อิเหนาได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดของกลอนบทละคร

         3.ลักษณนาม คือ คำนามที่ทำหน้าที่ประกอบนามอื่น เพื่อบอกรูปร่าง
ลักษณะ ขนาดหรือปริมาณของนามนั้นให้ชัดเจนขึ้น เช่น รูป , องค์ , กระบอก เป็นต้น
ตัวอย่างเช่น
               คน 6 คน นั่งรถ 2 คน
               ผ้า 20 ผืน เรียกว่า 1 กุลี

         4.สมุหนาม คือ คำนามบอกหมวดหมู่ของสามานยนาม และวิสามานยนามที่รวมกันมากๆเช่น ฝูงผึ้ง , โขลงช้าง , กองทหาร เป็นต้น ตัวอย่างเช่น
           กองยุวกาชาดมาตั้งค่ายอยู่ที่นี่
           พวกเราไปต้อนรับคณะรัฐมนตรี

        5.อาการนาม คือ คำเรียกสิ่งที่ไม่มีรูปร่าง ไม่มีขนาด จะมีคำว่า "การ" และ "ความ" นำหน้า เช่น การกิน , กรานอน , การเรียน , ความสวย , ความคิด , ความดี เป็นต้น ตัวอย่างเช่น
           การวิ่งเพื่อสุขภาพไม่ต้องใช้ความเร็ว
           การเรียนช่วยให้มีความรู้
           ข้อสังเกต คำว่า "การ" และ "ความ" ถ้านำหน้าคำชนิดอื่นที่ไม่ใช่คำกริยา
หรือวิเศษณ์จะไม่นับว่าเป็นอาการนาม เช่น การรถไฟ , การประปา ,ความแพ่งเป็นต้น
คำเหล่านี้จัดเป็นสามานยนาม